linki do pracy w powiększeniu: 1, 2

“w niebie było sucho i ciepło, wszyscy byli bardzo szczęśliwi i stale powtarzali: ‘bardzo jesteśmy szczęśliwi, bardzo jesteśmy szczęśliwi. w niebie każdy jest szczęśliwy i niczym się nie martwi, za to w piekle jest okropnie; więc radujmy się, że jesteśmy tacy dobrzy i bóg maior wziął nas do nieba’. wszyscy tak powtarzali w kółko i nic innego nie robili. ubi z początku usiadł koło innych i zaczął razem z nimi powtarzać: ‘bardzo jesteśmy szczęśliwi, bardzo jesteśmy szczęśliwi’. powtarzał tak bardzo długo i chwilami sądził, że naprawdę jest bardzo szczęśliwy, bo nic mu właściwie nie brakuje. ale po pewnym czasie przypomniał sobie brata obi i ścisnęło mu się serce. wyobraził sobie, że brat obi znosi w piekle okropne męki, i zrobiło mu się strasznie przykro. zamilkł na chwilę. siedzący obok szklarz, którego znał kiedyś na ziemi, szturchnął go w bok:
- dlaczego przestałeś mówić, ubi? – zapytał
- bo sobie przypomniałem brata obi.
- no to co?
- mój brat obi jest w piekle i jest nieszczęśliwy.
- ale ty jesteś w niebie i jesteś szczęśliwy.
- właśnie nie wiem.
- jak to nie wiesz?! – oburzył się szklarz – bóg maior tak zarządził i musisz być szczęśliwy.”

leszek kołakowski, 13 bajek z królestwa lailonii, jak bóg maior utracił tron